Mijn geschreven reisdagboek wordt digitaal!
Een voorproefje op mijn reisdagboek. Is er genoeg animo, dan volgt er meer.
http://luxebenen.web-log.nl/histoiredemoi/kenia-tanzania-en-zanzibar-2011.html
It was te GEKKO.
Dinsdag 19 juli, Nairobi
Gisteren zijn we na een zeer relaxte vliegreis van ‘maar’ 8 uur aangekomen in Kenia, Nairobi. Ik merkte gelijk dat het weer warmer is dan in Nederland, maar ook vervuilend. De autoritten zijn altijd weer erg spannend: voorrangsregels, oftewel verkeersregels in het algemeen, hebben ze hier niet. Gelukkig weten ze ons altijd weer veilig af te zetten. Vandaag hebben we lekker rustig aan gedaan. We hoeven gelukkig niet bij te komen van een jetlag, want het tijdsverschil is hier maar xe9xe9n uur later. Ons hotel is redelijk luxe. We hebben een zwembad (al was het vandaag iets te koud om te zwemmen) en de kamers zijn lekker ruim en comfortabel. Vanmorgen was ons plan om met de taxi naar het centrum van Nairobi te rijden, daar een bank te vinden om vervolgens de taxi-chauffeur te kunnen betalen. Het verliep, zoals altijd met de familie Rietveld, weer net even wat anders: we hadden al snel een taxi gevonden en volgens Het Boekje gelijk een bedrag afgesproken. Een bank hadden we ook snel gevonden, maar de taxi mocht niet stilstaan, dus besloot mijn vader alleen geld te pinnen en wij zouden nog een rondje rijden. Zo gezegd, zo gedaan. NOT. Een rondje werd twee rondjes en na het vierde rondje kwam mijn vader eindelijk naar buiten met de mededeling dat het niet gelukt was. Na, voor mijn gevoel, 2 uur en 80 rondjes met de taxi hadden we eindelijk een goede bank gevonden. De taxi-chauffeur werd rijkelijk beloond. Vervolgens hebben we lekker door Nairobi gewandeld. We kwamen ook langs ‘Central Park’ en daarna hebben we het National Museum of Nairobi bekeken. Hier werd de ontwikkeling van de mens (evolutieleer, mensen) beschreven en uitgebeeld. Er stonden ook veel opgezette dieren (olifanten, giraffes, luipaard, chimpansees en allerlei soorten vogels). We kunnen net zo goed niet op safari gaan, want ik kon ze nu gewoon aanraken, zonder mijn handen te verliezen (of meer). De hygixebne valt me tot nu toe nog erg mee: een paar verdwaalde drollen op de wc-vloer tegen gekomen, niet kunnen doortrekken (al lag dat meer aan het gebrek van mijn technische vaardigheden) en de stank van plas en poep naast de voetpaden. Morgen moeten we om 6.15 uur opstaan, want half 8 gaat onze safaritocht richting Tanzania beginnen. We hebben onze gids al ontmoet en hij is erg aardig en vrolijk.
Woensdag 20 juli, Masai Mara
Na een korte nacht, we moesten namelijk 6.15 uur opstaan, hebben we een lange rit gemaakt richting de Masai Mara. Onderweg hebben we prachtige natuur gezien en alvast enkele dieren ter voorbereiding op onze safari (gnoes, zebra’s en gazelles). Ook hebben we The Great Rift Valley gezien. Dit is een kloof, die elk jaar 1cm uit elkaar schuift en over een miljoen jaar zal men over moeten varen. Het tentenkamp is erg leuk. Luuk en ik slapen samen in xe9xe9n tent. Het lijkt eigenlijk meer op een bungalow qua grootte en voorzieningen. We hebben een lekker bed, een ‘normale’ wc en een fijne douche. Als we willen douchen moeten we xe9xe9n van de Masai-mannen waarschuwen. Zij gaan dan achter onze douche staan en verwarmen het water. Erg luxe dus! Na de lunch zijn we op safari geweest met onze aardige gids George (ja het heeft een naam). We hebben nog niet The Big 5 gezien, maar wel 4 daarvan: buffels, olifanten, luipaard en leeuwen. We hebben zelfs leeuwinnen en een leeuw gezien die net genoten van hun gnoe. De luipaard vind ik een erg mooi dier. De schouderbladen die los zitten, zodat hij snel kan rennen en zijn vacht, vind ik het indrukwekkendst. We hebben ook een hele groep nijlpaarden gezien, een paar hele grote roofvogels en 3 giraffes. Na deze indrukwekkende, maar hobbelige tocht in de jeep, keerden we terug naar het kamp, waar net een voorstelling door de Masai werd gegeven. Mijn vader en broertje moesten zo hoog mogelijk springen en mijn moeder en ik moesten meedoen aan hun verleidingsdans, al heb ik geen neger aan de haak kunnen slaan. Tijdens het diner vertelde George dat slangen nauwelijks de tent inkruipen en geen vlieg kwaad doen, maar dat er wel leeuwen en hyena’s in de buurt komen. Dat, zoals je wellicht wel zou begrijpen, stelde me iets minder gerust. Nu ik dit schrijf, huilen er ook een paar hyena’s. Dat hoor je super goed. Gelukkig hebben de Masai-mannen een zwaard, dus wellicht eet ik morgenavond hyenavlees. Nu sluit ik hierbij af met een lieve groet en een deetgeur achterlatend op mijn handen en kruip ik lekker in mijn, door 2 kruiken verwarmde, bedje.
Donderdag 21 juli
Vanochtend zijn we vroeg opgestaan om naar de rivier te gaan en daar de neushoorns, nijlpaarden en krokodillen te spotten. Van de neushoorn hebben we maar een klein stukje gezien. Daarna was hij weg en hebben we geen neushoorns meer gezien. Misschien hebben we in Tanzania meer geluk. De cheetah hebben we wel een aantal keer gezien en ook tijdens de jacht. Hij heeft een konijn gevangen. Niet een heel groot beest, maar toch indrukwekkend om te zien. Toen we bij de rivier aankwamen stonk het ontzettend. In eerste instantie wilden we bij de rivier lunchen, zodat we de nijlpaarden goed konden zien. Toen we dichterbij kwamen, zagen we de oorzaak van de stank: allemaal lijken van gnoes. Blijkbaar zijn ze verdronken toen ze over wilden steken. Wel zwommen er (levende!) nijlpaarden en krokodillen bij. Onderweg naar een nieuwe lunchplek, kregen we pech. Doordat we over zoveel heuvels reden, waren de bouten van xe9xe9n wiel er een voor een uitgevlogen. Met een knal stonden we daarom stil xe9n scheef. Dat is gelukkig allemaal goed gekomen. Nu ga ik genieten van mijn laatste avond in dit kamp.
Vrijdag 22 juli, Maji Moto
Na een lange rit (en nogal hobbelig) door uitgestrekte zandvlaktes en heuvels, werden we vriendelijk ontvangen door de Masai’s van Camp Maji Moto. Dit kamp is iets primitiever dan het vorige kamp. We slapen nu echt in kampeertentjes met wel een matras. De douches en de wc’s zijn gezamenlijk met heel het kamp (alleen wij zijn de enige in het kamp). De wc’s zijn houten blokken met een gat erin boven een kuil (beetje middeleeuws idee) en een tentje erom heen. De geur is niet heel aangenaam en als je binnen komt, word je verwelkomt door zo’n 80 vliegen. Er is wel een raampje, dus wanneer je je behoefte doet, kun je genieten van het grandioze uitzicht. De wc’s deden me denken aan de werkweek (letterlijk: werken) van de 1e klas. Hier moesten we ook een eigen gat graven om te poepen en plassen en hoe meer dagen er verstreken en ook hoe meer mensen durfden te poepen, des te meer gezelschap en geluid je kreeg van de vliegen. Na de rondleiding kregen we wat vrije tijd en heb ik van het mooie uitzicht genoten. Het valt me op dat het ‘mode’ is bij de verschillende lokale Masai-volken, om 2 ondertanden (bij voorkeur de middelste twee) weg te laten. Ook hebben ze vaak zwart of geel spul op hun boventanden, maar ik heb zo’n vermoeden dat het aanslag is, door een gebrek aan tandenborstels en tandpasta. Toen we allemaal uitgerust waren gingen we wandelen met 2 Masai-mannen en daarna kregen papa en Luuk Warriortraining (krijgertraining) wat in het kort inhield om stengels (kun je vergelijken met prei) naar elkaar te gooien. Vervolgens gingen we allemaal zo hoog mogelijk springen. Daarna leerden ze ons om een kampvuur te maken en hebben we genoten van de zonsondergang mxe9t (je zou het niet verwachten hxe8) een glas champagne. Het diner was niet typisch Masais. Ze zeggen namelijk dat ze alleen melk, vlees en bloed eten. Wij kregen rijst, kip, wortel en boontjes. Na het eten zijn we naar de Hot Springs gegaan. Dit kun je vergelijken met de geisers uit IJsland. Het was heerlijk warm en schoon water. Er leeft geen ongedierte, omdat het zo heet is. George had ons verteld dat we 5 uur op moesten staan, omdat we morgen lang moeten rijden naar Tanzania. We zijn dus snel onze tent ingekropen.
Zaterdag 23 juli, Tanzania, Kijereshi Tented Camp
Om 6 uur zaten we alweer fris and fruity in onze jeep. De laatste rit met George in Kenia. Na 6 uur rijden kwamen we aan bij de grens met Tanzania en hebben we onze nieuwe Tanzaniaanse gids genaamd Agry (spreek uit: Agrie), ontmoet. Hij is gelukkig net zo aardig en enthousiast als George. George reed echter wel wat wilder dan Agry. De Tanzaniaanse shilling is nog goedkoper dan de Keniaanse. Vanaf de grens moesten we nog een heel stuk rijden naar ons nieuwe tentenkamp. Ik vind Tanzania nu al een stuk minder arm overkomen, terwijl ze armer zijn dan Kenia. Ze hebben mooiere huizen en hutjes (van leem en een rietendak) terwijl er in Kenia alleen maar gebruik werd gemaakt van golfplaten. De Tanzanianen zijn echter wel een stuk aanweziger dan de Kenianen. Ik voel me wel echt de blanke, blonde toerist en een aanstaarobject. Ze hebben me ook al een paar keer nagefloten vanwege mijn witte, bolle kont. In de avond hadden we een bbq. Er was een aardig Zwitsers echtpaar waarmee we onze reisverhalen deelden.
Zondag 24 juli, Kijereshi Tented Camp
“Today it is market day”, zoals Agry, onze gids, zo leuk zei. Vanmorgen gingen we met de jeep naar Victoria Lake. Dit is echt een ontzettend groot meer en wij hebben er maar een piepklein deel van gezien. Dit meer is zo groot dat het in 3 landen ligt: Kenia, Tanzania en Urganda. Victoria Lake begint helemaal in Egypte, in de Nijl. Het ‘stamt’ als het ware af van de Nijl. We kwamen aan in een dorpje dat aan de Victoria Lake ligt en een andere gids legde ons de geschiedenis van het meer uit. Vervolgens gingen we met een houten roeiboot (het leek op een kano, maar het was veel groter en breder en de gids noemde het zelfs een ‘skiff’, maar dat klopte volgens mij niet) het meer op en zijn we lekker gaan vissen met een hengel van bamboe. Ik heb 3x beet gehad, maar steeds als ik mijn hengel de boot in wilde trekken, lieten de visjes los. Mijn vader deed vrij weinig, maar heeft toch 2 mini Tilapiavisjes weten te vangen en mijn moeder heeft er xe9xe9n gevangen. Na het intensieve vissen keerden we terug naar het dorp en kregen we een rondleiding. Het valt me op dat veel huizen onafgemaakt zijn. Ik denk hier nogal verschillend over: aan de ene kant denk ik dat ze gewoon te weinig geld hebben om nog verder te kunnen bouwen, maar aan de andere kant denk ik ook dat ze een beetje ‘lui’ zijn. Dit klinkt heel cru, maar de Afrikaanse mentaliteit is heel anders dan de Europese mentaliteit. Ze hebben per dag niet een (vast) schema, zoals wij dat wel hebben. Ik heb het dan wel over de dorpjes hier. Ik denk dat het in de steden wel meevalt. Ook schijnt het zo te zijn dat ontwikkelingsprojecten niet effectief genoeg zijn. Het doel is vaak dat de lokale bevolking zelfstandig het desbetreffende project voortzet (zoals huizen (op)bouwen), maar het schijnt dat ze er dan de motivatie niet meer voor hebben of het gewoonweg niet kunnen, als ze het op eigen houtje moeten doen. Het is gewoon een feit dat ze in Afrika veel primitiever leven en geld speelt zeker een grote rol, maar de kwestie ‘het zelf ook willen‘ is hier ook van belang. Natuurlijk willen ze schoon drinkwater, voldoende eten en droge kleren, maar verder leven zij prima zo. Niemand die hier zeurt om een scooter, wanneer ze 16 zijn geworden. Niemand die hier stiekem, zonder de toestemming van zijn/haar vader, alcohol voor de 20ste verjaardag drinkt. Ik vind het wel ironisch dat ze geen drinkwater hebben, maar allemaal wel 1 of soms wel 2 mobiele telefoons en zodra ze voldoende geld hebben, is het niet het eerste wat ze doen een huis bouwen of water uit de grond halen: nee, ze kopen een jeep. De gids vertelde ook dat wanneer je een vrouw wilt trouwen, je koeien aan haar vader moet betalen. Vijftien koeien betekent een redelijk lelijke vrouw en dertig koeien een heel mooie vrouw. Ik bedacht me dat dat natuurlijk erg subjectief is. Het lijkt me alleen als vrouw niet leuk, zelfs beledigend, om maar 15 koeien waard te zijn. De vader bepaalt dit overigens. Gelukkig vond mijn vader mij meer dan 1000 koeien waard. Wat ik vandaag ontroerend vond, waren de kleine kinderen. Normaal gesproken, en vergeef me dat ik het nu zo bot zeg en waarschijnlijk neem ik het over een paar jaar terug wanneer ik toch ooit kinderen wil, heb ik een hekel aan de verwende Nederlandse koters. Ik vind ze alles behalve schattig. Maar vandaag smolt mijn hart. Ik had er zo vier onder mijn arm mee willen nemen en vluchten naar Nederland. Ze pakten de hele tijd mijn hand vast en zwaaiden heel veel. Een paar kinderen gebaarden ook naar onze flesjes water en ik had ze zo alle flesjes willen geven, alleen mijn ouders en gids vonden dat niet zo verstandig. Als je vier kinderen iets geeft, dan komt het hele dorp op je af en dat is sneu, want dan heb je niks meer over. In de middag kreeg ik de schrik van deze dag: een gekko en een salamanderplaag! Als ik ergens kriegel van word, dan zijn het kleine/middelgrote beestjes, die in elk gaatje of holte van je lichaam kunnen kruipen, ook al doen ze het niet, en die ook vliegensvlug zijn. Ik sta nog liever oog in oog met een wilde baviaan (die is van mijn grootte, dus die kan ik beter hendelen). Agry heeft me ervan verzekerd dat Gekko’s mensen met rust laten en alleen insecten eten. Pak van m’n hart, mensen! Ik heb inmiddels met vier gekko’s oog in oog gestaan en ze zijn allemaal ad patat. Dit komt niet door mij, ik ben een echte dierenvriend, maar door papa en broertje die het teveel moeite vonden om ze netjes naar de uitgang te begeleiden. Ze hebben hen dus vriendelijk met de slipper de dood in gejaagd.
Maandag 25 juli, Serengeti, Ikoma Bush Camp
Gisteren bleek dat we de enige waren in het kamp. Papa heeft vanochtend 20 bavianen voor bij zien lopen. Het zal bijna normaal worden. Enfin, we werden vanochtend lekker verwend met elk een ander soort eitje. Na dit relaxte ochtendje, zijn we met de jeep richting ons volgende kamp gereden. Dit ‘ritje’ duurde echter wel 5 uur, maar dat was het meer dan waard. De streek ‘Serengeti’ is ontzettend groot, bijna 2x zo groot als Nederland. Het is een prachtig en wild landschap en we hebben onderweg wel meer zebra’s, bavianen, gnoes, buffels, struisvogels en impala’s bij elkaar gezien dan in Kenia en Zuid-Afrika bij elkaar. Het wordt bijna normaal om langs een kudde gnoes te rijden zonder er nog even bij stil te staan, wat een pracht dieren het zijn. Toen het tijd werd om onze broodtrommeltjes te openen had Agry een mooie lunchplek gevonden: aan het water bij heel veel nijlpaarden. Toen we al een tijdje aan het eten waren , hoorden we achter ons getetter. We zagen xe9xe9n olifant en dat vonden we natuurlijk al heel leuk, maar links van ons zagen we er ook een paar en daarna kwam er een hele groep, bestaande uit wel denk ik 50 olifanten, tevoorschijn. Zoveel olifanten bij elkaar had ik nog nooit gezien. Er waren ook een aantal baby-olifantjes, super schattig. In zo’n groep is er altijd xe9xe9n leider, The Queen, en die kun je herkennen doordat The Queen heel groot en dik is. Een olifant eet ongeveer 300 kilo per dag en rust (lees: ligt) maar een paar minuutjes. Vervolgens zijn we doorgereden naar ‘The hippo pool’. Hier lagen ook wel een stuk of 30 nijlpaarden in het water. Dit is de eerste keer dat ik er zoveel bij elkaar heb gezien. In Zuid-Afrika hebben we er hooguit 8 gespot. Ik hoop dat we morgen de zeldzame neushoorn kunnen spotten. Er zijn er nog maar 2000 over heel de wereld. We zitten nu in het Ikoma Bush Camp. Luuk en ik slapen in een soort boomhut (een tent op steigers). Het ligt lekker in de wildernis en ik krijg er echt een een safari-gevoel van. Ik word alleen wel helemaal lek geprikt. Ik moet mezelf een beetje up-to-deet houden (ha-ha, leuk woord grapje). Dit kamp is opgezet door een man uit Barcelona (hij wil geen Spanjaard genoemd worden) en hij vertelde dat alle soorten dieren hier ‘s nachts rondlopen, vooral de apen, maar ook cheetahs. Cheetahs schijnen niet gexefnteresseerd te zijn in mensen, dus dat is wel een opluchting. De apen komen alleen langs voor het eten (overdag), dus die zullen ook geen vlieg kwaad doen.
Dinsdag 26 juli, Ikoma Bush Camp
Ik heb een aantal mededelingen: 1. Vandaag was erg leuk! We moesten 7 uur opstaan en om 8 uur reden we weg in onze jeep. We hebben weer heel veel olifanten, nijlpaarden en giraffes gezien. Een paar olifanten en giraffes kwamen ook heel dicht bij onze auto. Erg spannend. Leeuwen en leeuwinnen waren er ook in overvloed, al deden ze vrij weinig. We hebben ze alleen in hun relaxtoestand aangetroffen. Een leeuwin had een halsband om, omdat deze leeuwin nogal apart gedrag vertoont en zo kunnen de rangers haar op een radar beter in de gaten houden. We hebben ook baby-luipaarden en baby-apen gezien. Echt super schattig. De leeuwen en luipaarden waren vandaag in een heftige strijd verwikkeld, want de luipaarden eten alle soorten dieren en hadden de welpjes opgegeten. De leeuwen pikten dit uiteraard niet en beten de baby-luipaardjes dood. Leeuwen eten geen luipaarden, dus de lijkjes lagen daar nog. De rangers hebben de lijkjes opgehaald. 2. Nog steeds niet de neushoorn gespot. We hebben nu The Big 4 gezien. 3. Ik ben ziek. Een groot kakverhaal.
Woensdag 27 juli, Ngorongoro Conservation Area, Rhino Lodge
Luuk is vanmorgen ziek geworden en ik ben bijna helemaal de oude. Het ziek-worden kan je hier niet voorkomen met al die andere soort bacterixebn. Na het ontbijt zijn we nog door het Serengeti Park gereden en hebben we nog leeuwen, zebra’s, gnoes, impala’s, bavianen, nijlpaarden en krokodillen gespot. We moesten echter wel vaak stoppen voor Luuk, dus we zijn al snel verder door het Serengetigebied gereden, op weg naar de volgende bestemming. Nadat we de border over waren (de grens tussen de Serengeti en de Ngorongoro) veranderde de natuur van grote, uitgestrekte zandvlaktes met hier en daar een boom, naar een regenwoud-achtig gebied: overal bomen, veel groen, dicht begroeid, nattig en veel heuvels/bergen. Op de grens was het echt ontzettend druk, dus morgen zullen er veel mensen op de Ngorongoro-krater zijn. Toen we met onze jeep op een hoog punt stonden, konden we de krater zien. Het is 304km2 groot ongeveer. Doordat de vulkaan uitgebarsten is, is de grond vruchtbaar en nu leven daar dieren. Morgen rijden we er om 6 uur ‘s ochtends heen en gaan we 600m naar beneden klimmen (we zitten nu op 2500m hoog. Dat is skihoogte-hoog). De lodge bevalt me erg goed, al blijven we maar xe9xe9n nachtje. In het restaurant hebben ze twee openhaarden en onze kamer heeft een kachel en veel dekens. Het is hier nu behoorlijk koud, dus ‘s nachts zal het al helemaal fris zijn. Rhino Lodge doet zijn naam nog geen eer aan. Ik heb nog geen neushoorn gezien vandaag, maar morgen in de krater schijnen er 8 neushoorns te zitten. Wel heb ik al een buffel voorbij ons raam zien lopen. Hopelijk komen er ook nog olifanten voorbij…
Donderdag 28 juli, Kia Lodge
Al zeg ik het zelf: ik kwam om 6 uur ‘s ochtends zeer goed gemutst mijn bed uit. Luuk is nog steeds ziek, al gaat het beter dan gister. Tijdens het ontbijt zagen we een kudde (of roedel?) buffels voorbij komen. Van ver lijken het lieve beestjes, maar ze behoren niet voor niets tot The Big 5. Vandaag zijn we dus de krater ingegaan. Het uitzicht van boven was al prachtig (de wolken die halverwege hingen en heel veel groen en uitgestrekte vlaktes), maar eenmaal beneden was het ook adembenemend mooi. Het deed me een beetje denken aan de droomvlucht van de Efteling. Eenmaal beneden in de krater, vervolgden wij onze missie: Op zoek naar de Neushoorn. We hebben heel veel zebra’s, gnoes, veel mooie vogels en buffels gespot. Het leukste van alles was dat we nu ook heel veel leeuwen hebben gezien. Zowel leeuwen als leeuwinnen en ‘puber’welpjes. Ook zijn we heel dichtbij 4 leeuwen geweest, ik kon ze zo aanraken. Ze waren de hele tijd aan het gluren naar de zebra’s, maar dit gluren duurde zo lang, dat we uiteindelijk verder gereden zijn. Dat vind ik wel jammer, want ik had graag een jacht van dichtbij gezien. Ik was wel blij dat Agry had gezegd dat leeuwen niet springen en al helemaal niet in de jeep. Onderweg kwamen we een leeuw en leeuwin tegen die, volgens onze gids, op huwelijksreis waren. Na lang zoeken, zagen we er xe9xe9n in de verte: de neushoorn. De neushoorn liep steeds verder weg en we hebben geen fatsoenlijke foto’s van Betty (ik heb haar gedoopt tot Betty, al weet ik niet zeker of het een vrouwtje was, maar mijn vrouwelijke intuxeftie zegt van wel) kunnen maken. Toen we naar de plek reden, was ze verdwenen en we hebben in elk bosje gekeken. Het moeilijke aan neushoorns spotten, is dat ze niet in een groep leven. Ze zijn meestal alleen. Dat maakt het extra lastig. Na deze intensieve safari werd het tijd om naar onze volgende lodge te rijden: KIA Lodge (heel dichtbij KIA-airport). Hier hebben we afscheid genomen van zowel onze gids Agry als de safari. Morgen vertrekken we naar Zanzibar met het vliegtuig, waar we lekker gaan uitrusten aan het strand. Ik ga de safari wel missen. Het heeft iets spannends om tussen de wilde dieren te slapen. Ook heb ik nu een beetje het gevoel alsof de vakantie al voorbij is. Ik zou het liefst nog 3 weken blijven. Het is maar goed dat ik Afrika zo’n leuk continent vind, ik kom hier zeker terug. Nu, de vakantie is dus nog niet voorbij en nu ga ik lekker slapen en genieten van de laatste paar dagen!
Vrijdag 29 juli, Zanzibar, Matemwe Beach Village
Het einde van de vakantie is nabij…Zanzibar en het strandhuis waar we nu zitten is onze laatste en enige bestemming hier, op dit eiland. Het is hier wel echt prachtig: we hebben een mooi huisje, mooie met bloemen versierde bedden, een prachtig wit strand, een heldere oceaan en een mooi zwembad. Toen we met de taxi hier heen werden gebracht, zagen we onderweg veel armoede, al moet ik zeggen dat het lijkt alsof ze het in Kenia en Tanzania (Zanzibar hoort daar bij, maar ik bedoel dan het vasteland) erger hadden. Ik zie hier veel meer ‘huizen-huizen’. Ik kwam weinig hutjes tegen en wel heel veel flatgebouwen. Toen we vlakbij onze lodge waren, was er eerst een armoedig dorpje en daarna zag je iets chique uit het zand op rijzen en dat was onze verblijfplaats; het contrast is wel erg groot. Nadat we een beetje gesettled waren, ben ik gelijk de zee ingedoken en ook al was het 5 uur: het was nog lekker warm. Deze week gaan we vrij weinig doen. Misschien dat we af en toe nog een excursie inplannen. Even lekker uitrusten vind ik ook niet erg: ik heb nog 3 boeken plus die van mijn ouders en broertje om te lezen. Het diner was hier trouwens erg goed. Het is een stuk luxer hier. De gekko’s are back! We zijn hier trouwens heen gevlogen (even voor de duidelijkheid). De vlucht duurde maar 50 minuten, maar ik houd niet zo van vliegen. Ik ben er een beetje bang voor en ik werd helemaal ongerust, toen er geen reddingsvest onder mijn stoel geklemd zat. Ik was van plan om die van iemand anders te stelen, maar niemand had er xe9xe9n en ik was verbaasd dat niemand verbaasd was dat we geen zwemvesten hadden. Gelukkig leef ik nog en zoals Najib Amhali zo leuk zei: Als je tijd is gekomen, dan is je tijd gewoon gekomen.
Zaterdag 30 juli, Zanzibar, Matemwe Beach Village
Een heerlijk relax dagje gehad. We lagen al vroeg op het strand en we gingen met z’n allen vrolijk de zee in, totdat we erachter kwamen dat we zee-egels in onze voeten hadden zitten. Doordat het hier ‘s ochtends eb is (zon komt op in het oosten), moet je dus een heel stuk lopen, voordat het diep genoeg is, maar met zee-egels en andere pijnlijke beplanting, is dat niet ideaal. Daarna hadden Luuk en ik zin om na de lunch een zeester van zand te maken. Deze zeester mislukte en het is uiteindelijk een misvormde Patrick van Spongebob geworden, omdat Luuk hem een zwembroek ‘aandeed’. Patrick heeft kort geleefd, want het werd vloed. Met een dubbele laag factor 30, weet ik nog te verbranden. Ik moet in de schaduw met een burkini, ben ik bang. In de avond was er een grote bbq, voor alle gasten, waarbij je met andere gezinnen aan tafel zat. Een soort van speed-daten. Wij zaten met een Frans-Engels gezin (de moeder was Engels, vader Frans en de kinderen dus half-half en ze woonden in Frankrijk). Ik vind het idee leuk, maar soms een beetje ongemakkelijk, omdat je dezelfde taal niet spreekt.
Zondag 31 juli, Zanzibar, Matemwe Beach Village
Vrij weinig gedaan vandaag; heerlijk ontbeten, lekker op het strand gelezen en gezwommen in de zee en in het zwembad, lekker geluncht, weer veel gelezen, gezwommen en daarna lekker gedineerd. Ik kom nu eindelijk echt tot rust, ik zit in de relaxmodus, en daar heb ik helemaal geen problemen mee. Behalve dat ik het sporten mis en ik continu met het vet op mijn lichaam en mijn geblesseerde enkel bezig ben. Nog niet totale rust dus. Mijn ouders en broertje hebben er soms ook wat moeite mee: plannen voor skydiven, skubaduiken en weet ik veel wat nog meer, zijn de revue al gepasseerd, al denk ik niet dat het doorgaat, om 2 redenen: 1. Mijn vader heeft hoogtevrees en 2. Mijn moeder is het er niet mee eens. Zij wil liever fietsen huren en het eiland verkennen, maar dan mompelen we allemaal dat we dan liever op het strand blijven en dat we Stonetown over een paar dagen al gaan bekijken (xe9xe9n dag voordat we weggaan, blijven we daar een nachtje). We all enjoy this!
Maandag 1 augustus, Zanzibar, Matemwe Beach Village
Nog steeds onze duikplannen niet verwezenlijkt en we kijken allemaal jaloers naar de mensen, die oefenen in het zwembad. Ik ben vooral jaloers, omdat ze het zwembad bezet houden en ik zou graag een duik nemen. Ik kom nu tot de conclusie dat dubbel factor 30 smeren xe9cht geen zin meer heeft: mijn gezicht is knalrood, de zijkant van mijn borstjes zijn verbrand en mijn hals ziet er ook te pijnlijk uit. Verbranden is echt geen pretje. Overigens hebben we vandaag weer niks gedaan.
Dinsdag 2 augustus, Zanzibar, Matemwe Beach Village
Vanochtend was het erg bewolkt en besloten we txf3ch iets te doen: wandelen over het strand naar een schildpaddenaquarium. Het was maar 3,5 kilometer. Op een gegeven moment liepen we niet meer over het zand, maar over puntige kliffen. Ondanks dat we dit niet echt hadden verwacht, sprongen we vrolijk van de ene steen naar de andere, om niet in het water te vallen. Voor ons gevoel hadden we al 3,5 km gelopen, maar we waren niets tegen gekomen dat op een schildpaddenaquarium leek. Wel kwamen we een lodge tegen en daar hebben we het maar even gevraagd. Het bleek dat het nog 14 km verder was en dat het lopend sowieso niet te doen was. Mijn ouders hadden zich verrekend. Op de terugweg besloten we maar de “weg” te nemen, maar dat liep nog vervelender, met uitstekende keien en heuvelachtige weggetjes. Niemand in mijn familie vond het fijn om met mij te lopen, omdat ik nogal schaars gekleed zou zijn (korte broek, topje en daaronder de bikini, omdat ik verwachtte dat we weer zouden zwemmen). Ik kreeg een aantal, zij het gexefnteresseerde, zij het boze, blikken van de plaatselijke bevolking toegeworpen, dus toen hebben we de eerste de beste afslag genomen richting strand. In de avond hadden we weer de speciale avond dat je met andere gasten aan tafel zit. We zaten met een Nederlands echtpaar en een Engelse moeder en dochter. Vooral toen het Nederlandse stel weg ging, hebben we wat interessante gesprekken gehad. De Nederlanders durfden niet zo goed Engels te spreken, dus ze waren constant in het Nederlands in onze oren aan het tetteren, terwijl wij iedereen erbij wilden betrekken. Vandaag was het onze laatste avond in deze lodge. Het was wel een muzikale avond, want er was live muziek (een mix van Arabisch en Afrikaans).
Woensdag 3 augustus, Zanzibar, Stonetown, Tembo House Hotel
Met pijn in mijn hart, verlieten we vanmorgen Matemwe Beach Village. Niet omdat het zo geweldig was (wat het overigens wel was, maar dat terzijde), maar voornamelijk omdat het einde steeds dichterbij komt. Morgen vliegen we naar huis en daar heb ik helemaal geen zin in. Dan kan ik weer aan andere dingen denken, die vaak niet leuk zijn. Al heb ik wel zin om mijn vrienden en familie weer te zien. Wat mij betreft blijven we nog een week. Enfin, we zijn nu in Stonetown, de “hoofdstad” van Zanzibar (tussen “..”, omdat het nu een eiland is van Tanzania). Er is echter weinig te beleven, behalve dat we wel allemaal souvenirs hebben ingeslagen; het puilt hier uit van de winkeltjes. Ons hotel is erg mooi en het ligt aan het strand en er is ook een zwembad. Morgen gaan we nog wel even zwemmen, want we hebben pas half 6 het vliegtuig en het is erg dichtbij. Ik merk wel dat ik ongeduldiger word door het gebedel en het verkopen van dingetjes door de plaatselijke bevolking. “No, thank you” is een ‘nee’ en ze moeten niet blijven doordrammen om me nog een CD met liedjes over ‘hakuna matata’ aan te smeren. Ik ben op de heen- en terugweg drie keer aangesproken door dezelfde man. Op Matemwe viel het me ook al op, maar dat waren kinderen en die zijn nog moeilijker om van je af te slaan. In de avond zijn we naar een groot plein gegaan waar allemaal eettentjes stonden en er waren veel mensen (de bewoners en de toeristen). Het was gezellig en druk. We kregen, zodra we eten hadden, wel een parade van zwerfkatten achter ons aan. Papa en Luuk hebben ze weggeschopt (ah!!!). Nee, ik ben heel begaan met dieren en ik wilde nog een kat uit de fontein redden, maar dat loste hij zelf op. Nou, dit was het dan. Morgen hebben we een lange reis voor de boeg (eerst van Zanzibar naar Nairobi, dan 2,5 uur wachten, dan van Nairobi naar Amsterdam). We zijn in totaal wel 12 uur aan het reizen. Deze vakantie was geweldig!
Ik dacht dat het nu een keer wel goed zou uitpakken; Vrouwen en hun HAARproblemen
Het is dat het een algemeen beeld is van de vrouw; nergens een haar te vinden, behalve op het hoofd, maar het liefst laat ik alles staan. Dat scheelt zoveel zorgen, pijnlijke momenten en het bespaart geld. Elke keer als ik weer in de DA of in het Kruidvat sta, kan ik uren blijven staan voor het Lekker alles glad-schap. Ga ik voor de goedkope wegwerpmesjes, die altijd bijzonder gladde resultaten leveren of zal ik iets nieuws proberen? Meestal ga ik voor safe en kies ik de eerste optie. Vorige week wilde ik lekker rebels zijn en koos voor iets nieuws. Het was hars, die je zelf in een pannetje moet opwarmen totdat het vloeibaar wordt en vervolgens moet je het met een spatel (die er niet bij zat) op je huid smeren, op laten drogen en eraf trekken. Het klinkt o zo makkelijk en o zo pijnloos. Zo ging het bij mij:
In een pannetje warmde ik de hars op. Ik was blij dat het tot nu toe zo lekker ging, want meestal gaat het bij fase 1 al helemaal de mist in. Nu ging het mis bij fase 2. Ik had de lepel waarmee ik had geroerd in de wasbak gelegd, maar ik was vergeten dat hars snel opdroogt en dat je het er dan moeilijk afkrijgt. De wasbak was al helemaal kleverig. Vervolgens had ik een houten spatel gevonden en smeerde ik het spul op mijn benen. Het werd al heel snel hard en korrelig. De houten spatel zag er ook niet meer zo jofel uit; de hars droogde op en het werd een bonk kleverige troep aan het uiteinde van mijn spatel. Toen besloot ik het spul van mijn benen af te trekken, maar dat ging ook niet zo soepel en snel. Stukjes hars braken af en het werd echt trekwerk. Het voordeel was wel dat er haren werden meegenomen, maar toen ik later mijn been bekeek, zaten er nog heel wat haartjes op. Met tegenzin begon ik aan mijn andere been. Al zittend in de douche smeerde ik vrolijk de hars op mijn andere, nog behaarde been. Af en toe liet ik een drupje hars vallen in de douchebak, maar wat zou het? Toen mijn been klaar was, met hetzelfde resultaat als mijn andere been, besloot ik alles maar schoon te maken. En beste mensen: dat is gewoon onmogelijk met hars. De lepel in de wasbak was inmiddels vastgeroest. Ik probeerde olie, alcohol en wasbenzine (wat gelukkig wel werkte). Het ging er alleen niet zo heel goed van af. Al in het vooruitzicht wat mijn moeder hier woedend over zou zeggen, belde ik haar maar op. "Gebruik heet water en zout". Dus dat deed ik vervolgens en wonder boven wonder werkte het wel. Ik liet het lekker weken en keek er niet meer naar om en ging al zelfvoldaan in mijn bed liggen. Niet veel later hoorde ik geschreeuw. "ANNEEEEEEE, WAT HEB JE GEDAAN? DAT ROTSPUL ZIT OVERAL". Ik deed alsof ik het niet gehoord had, maar ze kwam al de trap op. Moeder, nog steeds schreeuwend: "BEN JE HELEMAAL BESODEMIETERD. JE ZEI 'EEN BEETJE HARS'. HET ZIT OVERAL. BEN JE GEK IN JE HOOFD?" Ik sprak haar niet tegen. Ik ben echt wel een beetje gek in mijn hoofd. Elke keer als ik iets nieuws probeer, mislukt het totaal.
De volgende dag heb ik het pannetje schoon gekregen en de wasbak kleeft, godzijdank, niet meer. Van mijn moeder mag ik naar een laserkliniek, zodat we 'VAN DIT GEZEUR AF ZIJN'. Ze begrijpt me gelukkig nog een klein beetje. Alleen hoorde ik diezelfde dag weer een geschreeuw. Dit keer van mijn broertje en moeder samen: "JEZUS, ANNE! WAT IS ER MET DE DOUCHE GEBEURD? IK KLEEF." Moeder: "ANNEEEEEEEE, IK WIST WEL DAT HET HELE HUIS NU BESMET IS MET HARS. OPRUIMEN, NU!"
Vast gelopen
Elke dag kijk ik weer even, maar sluit het venstertje zo snel mogelijk af. Het gevoel iets op te moeten schrijven. Sorry, beste mensen, maar ik heb de zogeheten Writers Block. Blijkbaar is mijn leven nu zo ontzettend niet interessant, spannend genoeg, leuk genoeg, druk genoeg enz. Het tegendeel is eigenlijk waar. Ik heb het erg druk met de studie (de laatste loodjes en die vallen me ontzettend zwaar), ik stel alles uit, waardoor ik me de hele dag verveel, maar 2 uur van tevoren nog even snel opdrachtjes op een papiertje klad. Ik spreek met vriendinnen af op tijdstippen dat ik eigenlijk moet lezen. Ik sport op momenten dat mijn boeken opgepakt moeten worden en opengeslagen. Het grootste deel van de dag besteed ik toch echt aan niks doen en ik maar zeuren dat ik me verveel. Ik doe niet echt niks-niks. Ik lees (leuke boeken), ik werk, ik luister muziek, ik spreek af met vrienden en ik verheug me op de zomervakantie.
Ik ben vast gelopen. Met mezelf, met de studie. Maar maak je geen zorgen over mij. Heus, mijn biografie komt nog op papier.
Vrijheid, blijheid?
Wat is vrijheid? Een single, wild, feestelijk leven met veel (of niet zo veel) vrienden? Vrij zijn om te doen wat je wilt? Vrij zijn om te zijn met wie je wilt? Een vrij leven alleen. Uiteindelijk willen we allemaal een maatje, ongeacht hoe oud je bent, maar wanneer is de leeftijd om er mee te beginnen of te eindigen en verder te zoeken? Wanneer weet je dat iemand the one is? Als je het uitmaakt met je vriendje en daarna een andere jongen tegen komt, is toch het eerste wat je denkt: een potentieel vriendje?
Deze vragen kan ik nooit beantwoorden, maar ik weet zeker dat we altijd op zoek zijn.
De boel op stelten
Gaan er nu scenario's door je hoofd xe0 la Home Alone 1,2,3,4….? Niets is minder waar. Waar mijn broertje en ik normaliter elkaars ogen uit krabben, haren trekken, schelden, slaan en spugen; zijn we nu heel lief tegen elkaar. Ik doe mijn best om de verantwoordelijke zus te zijn en veel taken op me te nemen. Mijn broertje doet zijn best om het lieve en begripvolle broertje te zijn die overal aan mee wilt werken. We maken geen ruzie meer over het afruimen van de tafel, het dekken van de tafel, ontbijt maken, diner koken, schoonmaken, stofzuigen, de was doen, de hond uitlaten, de hond borstelen, het oortje van de hond insmeren met zalf, boodschappen doen, het kleed zuigen etc. Ik ben blij dat mijn ouders even (nou ja 'even': een volle week Duitsland en Polen) weg zijn. Zo kan ik wennen aan het 'echte' leven. Ik nodig makkelijker vriendinnen uit, zo mijn broertje ook, omdat we toch alleen zijn. Zo staat mijn hele agenda al vol met 'Drankje doen met die' en 'pannenkoeken bakken met haar'. We zijn nog maar 2 dagen alleen, maar ik ben trots op ons. Vanmiddag had onze hond een serie spastische bewegingen en het eerste telefoontje was niet naar paps, maar naar de dierenarts. Jaja, zeer zelfstandig. Ik zie de NRC-krantenkop al voor me:
17 en 19-jarige broer en zus lossen zelfstandig probleem van hond op.
Ich bin ein Berliner.
Na een paar dagen voel ik me hier helemaal thuis en ik zie er tegenop om in de trein terug naar huis te zitten. Nog even en dit is voorbij en dan begint het saaie, normale leven weer. Dan kan ik beginnen aan het klussen van mijn kamer, het kopen van meubels, het ontvangen van hopelijk goede cijfers, het leren van nieuwe vakken, het maken van samenvattingen, wetten doorlezen, jurisprudentie doorpluizen, het uitvechten met mijn verhuurder over stickers op een deur, beginnen met sporten in een andere stad, kennismakingsweken, selecties, nieuwe mensen ontmoeten en bovenal: wachten totdat zij terug komt ui Berlijn in juli. Soms vergeet ik even dat niets moet en alles mag. Ik had ook niet kunnen gaan studeren. Ik had ook een tussenjaar kunnen nemen en elke dag weer iets nieuws doen, mensen van over heel de wereld leren kennen en vreselijk veel uitgaan. Maar het leven zit vol keuzes en dit is de mijne: studeren en veel lol hebben in mijn nieuwe stad.
I am a student.
Sorry, ik heb een excuus: mijn bloedsuiker is te laag.
Af en toe bereikt iedereen het Land der Ergenissen. Ik heb er een heerlijke week mogen door brengen. Een beetje schelden, zo nu en dan schoppen, slaan en boos kijken: I loved it. Het begon deze week met mijn eerste keer verslapen. Half 5 's ochtends moest ik eruit, omdat ik half 6 moest werken, maar mijn wekker ging, zo kwam ik er slaperig achter, niet. Ik kwam er kwart over 5 achter dat ik me had verslapen; ik keek wel een eeuwigheid naar de cijfertjes, 05.15, maar ik werd er niet wijzer van. Alles moest in een rap tempo en ik kon niet ontbijten. Een lichtpuntje was dat ik aan de eind van de dag niet 50, maar 49 kg woog.
Vervolgens ging het studeren ook door. De combinatie 'controlfreak en luilakken' gaat helaas niet samen. Tot maandagnacht heb ik aan een paper gezeten wat ook in 2 uurtjes gedaan kon worden. En als cadeautje mocht ik de volgende dag (het verste weg van Utrecht wonend) het verslag ook nog eens vxf3xf3r 12 uur inleveren. Je begrijpt dat ik mijn werkgroepgenoten hartelijk bedankt heb en ze verteld heb hoe erg ik ervan genoot om met ze samen te werken: het was een feestje voor mij.
Om verder te gaan op het onderwerp 'studeren': treinen is heerlijk. Ik kan ervan genieten als het lekker rustig is in de trein en ik een aantal bladzijdes probeer te lezen. Deze week regende het regelmatig en dat betekent dat de treinen onregelmatig rijden, want ja, zo reageert Nederland nu eenmaal op slecht weer, en dat de treinen daardoor stampvol zitten in, uiteraard, de 2e klas. Waar ik dan niet tegen kan is dat we met z'n allen, ruikend naar natte hond, tegen elkaar aan geplakt staan en niemand, maar dan ook NIEMAND, opstaat voor een oud vrouwtje, die daardoor genoodzaakt was om met haar boodschappentrolley tegen mij aan geleund te staan en mij af en toe moest vastgrijpen aan mijn korte haren, omdat ze anders om zou vallen. Ik vind het moeilijk om in dit soort momenten ook nog mensen vriendelijk aan te kijken. Al helemaal als een grote aso ook nog eens keiharde muziek op zet, waar heel de trein van mee kan genieten. Niemand, maar dan ook NIEMAND, zegt er iets van. Wie ben ik, om hem te wijzen op zijn asociale gedrag of op het feit dat zijn oren er zo van beschadigd raken? En bovendien: ik stonk al naar natte hond en ik zag er al niet op mijn best uit; ik wilde absoluut geen blauw oog.
Toen het einde was aangebroken van een lange, saaie werkgroep, sprintte ik naar buiten en stapte dolblij op mijn fiets. Na 10 meter kwam ik erachter dat ik al trappend op dezelfde plek bleef staan. Hxe8 verdomme: mijn ketting eraf. Ik ben niet handig, dus toen ik bijna wilde gaan huilen en aan mensen wilde vragen waar de fietsenmaker zat, bood een werkgroepgenoot aan om me te helpen. Na 10 minuutjes waren zijn handen zwart, maar ik kon weer fietsen. Ik hield dit blije gevoel een kwartier lang vast. Want tot overmaat van ramp stapte ik in de verkeerde trein, waardoor ik uit zou moeten komen in Den Haag. Gelukkig stopte de trein ook in Gouda en kon ik zo terug naar Rotterdam.
De dokter bezoekjes blijven ook doorgaan. Zo werd besloten om maar even een operatie in te plannen, dus ik kon gelijk alle afdelingen langs om alles te regelen. "Dokter, moet het echt vandaag?" "Ja, je bent er nu toch. Is zo gepiept." Je begrijpt, dat is het ironische hiervan, het was niet zo gepiept. Ik had al een half uur gewacht op het korte, maar krachtige, gesprek met deze dokter en vervolgens moest ik ook nog 10 minuten wachten op foto's maken. Toen deze waren gemaakt, kon ik weer 10 minuten wachten. Vervolgens bleek dat ik niet goed geposeerd had, dus kon ik de hele fotosessie weer opnieuw doen. Weer 10 minuten wachten, 10 minuten foto's maken en een kwartier wachten. Daarna mocht ik naar de anesthesie. Daar heb ik een halfuur gewacht. Toen ik eindelijk aan de beurt was bleek dat alleen nog maar mijn bloeddruk werd opgenomen. Dit duurde 1 minuut. De "echte" anesthesist moest nog komen. Voor mijn gevoel duurde het drie kwartier, maar ik overdrijf in dit soort situaties. Ik heb wel mensen mogen bekijken, daar houd ik wel van. Bedenken waar mensen aan geopereerd worden en wat ze in hun eigen tijd doen. Waar ze werken of ze homo of lesbi zijn. Of ze konijnen, een cavia of een kanarie hebben. Misschien zijn ze werkloos en hebben ze al jaren geen partner gehad. Zo gaat de tijd wel snel. Ben ik eindelijk aan de beurt; tref ik een anesthesist in opleiding! Yes! Ik kon mijn 1900000000 operaties nog een keer gaan uitleggen, ik mocht nog een keer vertellen waarom ik altijd zo misselijk ben na de operatie, ik mocht nog een keer vertellen dat ik niet allergisch ben voor iets en dat ik geen medicijnen gebruik. Wat ook fijn was, was dat de computer halverwege ons gesprek crashte, dus ik kon alles weer opnieuw vertellen. Omdat de toekomstige anesthesist in opleiding was, moest hij alles overleggen met zijn supervisor. "O, sorry, ik moet dit even overleggen met mijn supervisor." "Ja, dat begrijp ik, maar ik moet toch alles vertellen aan mijn supervisor." "Laat ik dit even informeren bij mijn ….-" "Supervisor?" Na drie kwartier mocht ik eindelijk het grote witte gebouw verlaten.
Naast dit heb ik ook nog neigingen gehad om mijn fiets het water in te rijden, lekker keihard mijn muziek op in de trein, niet op te staan voor oude mensen, mensen de verkeerde kant op te wijzen, de banden van sommige mensen lek te prikken, kettingen eraf te rukken, hoofden tegen elkaar beuken en bordjes tegen mensen hun hoofd aan gooien. Iedereen zou een vakantie moeten nemen naar dit land. Het lucht op!
Ik spreid mijn armen en ik doe alsof ik vlieg (wel met mij ogen dicht). Vang me op, want ik zal vallen.
Vogels leren vliegen door het gewoon te doen. Met vallen en opstaan. Ik heb leren vliegen door me jaren aan mijn moeder vast te klampen, huilen, knuffelen en weer loslaten. Ik kom altijd terug. En vandaag, toen ik mijn hond aan keek en de zon zag schijnen en ik niet gelukkiger kon zijn dan ik al was, besefte ik me dat ik altijd terug blijf komen. Maar dat een beetje zelfstandigheid na 19 jaar wel op zijn plek is. Dat ik altijd terecht kan bij mijn ouders en iedereen die ik lief heb. Een paar keer keihard op mijn bek gaan, tanden door mijn lip, weinig geld, dunner worden omdat ik niet eet; het hoort erbij.
Een vogel leert het nu eenmaal ook zo.
Eigen schuld, dikke…
Als het op de digitale wereld en de elektronische middelen aankomt, ben ik laks en een laatbloeier. Een zogeheten: Laggard (zie). Ik doe pas alles op het laatste moment en wanneer het ook xe9cht nodig is. Ik doe het prima zonder smartphone en tot nu toe voel ik me ook nog niet buitengesloten van de digitale media zoals Twitter en Facebook. Waarschijnlijk zal ik ooit de overstap wel maken, omdat de helft van de wereldbevolking je raar aankijkt als je vertelt Twitter onzin te vinden en Facebook een (trieste) verslaving veroorzaakt. Toch probeer ik me nog een beetje in te mengen door middel van email. The good old days. Soms mis ik het urenlange bellen met vriendinnen, de torenhoge sms- en belrekeningen, omdat je smsjes schreef die zo lang waren, dat je net zo goed een email had kunnen schrijven. Ik mis de lange, spannende msn-gesprekken met nieuwe jongens en waar je alles tegen kon zeggen, omdat je of hem niet meer zou zien of hem zo vertrouwde dat je hem alvast een blik gunde in je privxe9leven. Ik mis de tijd vxf3xf3r de urenlange computerverslaving. De tijd waarin alleen msn, hotmail en youtube bestond (God, wat een nostalgie, jongens!). Nu gebeurt alles via Hyves, Facebook en Twitter en mensen zijn naar mijn mening te autistisch om in real life nog 'hoi' te zeggen.
Hoe dan ook. Om terug te komen op mijn laksheid: ik ben een frequente hotmailer en g-mailer en tijden geleden is mijn wachtwoord gekraakt door mensen die via mijn hotmailadres virussen gingen versturen. Heel lullig voor mijn ontvangers, maar ook voor mijzelf, omdat ik er pas achter kwam nadat een vriend had gemaild of ik het echt meende wat er in het mailtje stond. Ik wilde absoluut geen sexy time met hem. Dit was al maanden geleden. Het begon namelijk al ergens in oktober. Er is al van verschillende kanten diverse keren mij op gewezen dat ik toch echt mijn simpele wachtwoord maar eens moest gaan wijzigen. Inmiddels was mijn vriendenkring al op de hoogte van mijn korte, slappe wachtwoord. "Ja, ja, ja". Ik deed het echter nooit, want ik was zo gehecht aan mij o zo simpele wachtwoord. Tot afgelopen woensdag 9 maart. Ik wilde inloggen op msn, maar hij bleef maar zeggen dat mijn wachtwoord fout was of dat het internet eruit lag. Dit klopte echter niet, want mijn googlestartpagina opende wel. Ook op Apple mail gaf hij een storing aan en ik moest continu mijn wachtwoord opnieuw typen. Dan maar via de hotmailpagina. "Beste mevrouw R,
Uw account is geblockt. Klik op 'volgende' om verder te gaan."
Ik schrok me de ballen. Ten eerste omdat ik blocken verwarde met hacken. Ik was zo bang dat een vreemde, vieze, geile oude man mijn wachtwoord had gekraakt (wat overigens ook niet zo moeilijk was, maar toch) en daarmee vieze, geile en schrokkende mailtjes naar mijn lieve vrienden en vriendinnen zou sturen. Misschien inclusief vieze, geile en schrokkende foto's! Ten tweede omdat nu echt het moment was gekomen dat mijn wachtwoord veranderd zou moeten worden.
Treurig en beteuterd drukte ik op 'volgende' en al snel was duidelijk dat zxe9lfs Hotmail vond dat mijn wachtwoord te simpel was en zo snel mogelijk veranderd moest worden. Alsof ik mijn dierbaarste moest begraven typte ik heel droevig een wachtwoord in met allemaal cijfertjes, HOOFDLETTERS en vermeed Bekende Namen. Een tip van Hotmail. De laatste vraag was of ik mijn wachtwoord om de 72 dagen wilde veranderen. De oude Anne, het meisje dat gehecht was aan haar oude wachtwoord, zou 'nee' hebben aangevinkt. De nieuwe Anne, het meisje dat in shock was, maar ook vastberaden dat ze nooit meer zo zielig zou doen over een wachtwoord, vinkte 'ja' aan. Deels omdat ze minder een laggard wilde zijn en meer met haar tijd mee wilde gaan en deels omdat ze geen mailtjes meer naar vrienden wilde versturen met de vraag of ze langs mocht komen in sexy lingerie voor some sexy time.
©2003 - 2012 Weblog.nl is onderdeel van Sanoma Media Netherlands groep.